ونه هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لب یک رود قسم!

غصه هم خواهد رفت...

کودکی که لنگه کفشش را امواج از او گرفته بود روی ساحل نوشت که دریا دزد کفش های من، مردی که از دریا ماهی گرفته بود روی ماسه ها نوشت دریا سخاوتمندترین سفره هستی، موج آمد و جملات را با خود شست وتنها این پیام را برای من باقی گذاشت که برداشت های دیگران را در مورد خودت در وسعت خویش حل کن

مثل تویی که اینقدر خوب و کودکانه ای...

مثل تو که لبخند میزنی از ته دل..ی

و دلهره های ساده و عمیق داری

نیازی به شعر و نثر و .. نیست

دلم می خواهد تو باشم!

همین که بتوانم اینگونه آرام و صبور ادامه دهم

شاهکار ساخته ام از این زندگی...

بی خبر زاهد ازین ذوق که در  مشرب ماست...